Peuter gebrabbel

blog-vivianne

Met een glimlach en bonzend hart stapte ik de auto in. Eindelijk kreeg ik terug wat ik steeds erin had gestopt. Ik dacht terug aan de geboorte van mijn kleine nichtje. En hoe erg ik ervan baalde dat ik precies op dat moment verhuisde naar Brussel. Voor zelfs een langere tijd. Ik wist dat ik grote delen van haar babyleven zou missen. Haar eerste stapjes maakte ik mee via de what’s app. De eerste woordjes en bubbels uit haar mondje werden allemaal vastgelegd en met me gedeeld. Maar ik was er niet bij. Er was nog meer veranderd in de tijd dat ik 150 km verderop woonde. Mijn zusje was verhuisd bijvoorbeeld, ik heb haar niet kunnen helpen klussen. Een vriendin van mij kocht een huis, ook dat heb ik niet van dichtbij mee kunnen maken. Ondanks dat ik veel heen en weer reisde tussen België en Nederland, gebeurt er veel in 2 jaar wat ik niet van dichtbij mee heb kunnen maken. Continue Reading

Trouwen in Den Haag #1

En toen stond ik weer aan het begin. Toen we met kerst erachter kwamen eerder terug te verhuizen dan de geplande bruiloft datum, kon ik weer opnieuw beginnen. Maar eerst moesten natuurlijk de huidige geregelde zaken geannuleerd worden. Gelukkig had Brussel weer bewezen niet de meest geregelde stad te zijn, dus er was nog niet veel af te zeggen. Daarbij hadden we de beste reden ever om een reservering niet meer te willen: we verhuisden terug naar Nederland.
Continue Reading

Een tas vol zelfvertrouwen

Eiffeltoren voor website

Heel goed herinner ik mij nog de eerste crazy handtas die ik kocht. Het was in een fantastisch boetiekje in Groningen. Mijn vriendin pakte mijn schouders vast en zei: ”Rox, als je je zo meteen omdraait wordt je gek van enthousiasme”. Ze doelde op de tas die nu in mijn kledingkast ligt te pronken tot het volgende avontuur. Een tas in de vorm van de Eiffel toren!
Continue Reading

Nu nog niet

Steeds weer stelde ik die vraag, “waar denk je aan?” In de hoop dat zijn antwoord overeenkwam met mijn gedachtes. Maar hij was met hele andere dingen bezig. Mijn gedachtes gingen steeds weer terug naar vanmiddag. Naar zometeen. Het kon nog niet nu, we moesten nog even wachten. Even doen alsof er niets aan de hand was, een gewone zonnige zondagmiddag. Een lunch opeten op het picknickkleed. Spelen met onze puppy. Kletsen over alledaagse zaken. Terwijl we wachtten op wat ons te doen stond. Maar nu nog niet.
Continue Reading

Waarom niet?

Naaimachine

De eerste reactie die ik meestal krijg als ik vertel m’n eigen trouwjurk te hebben gemaakt is bewondering. Gevolgd door ongeloof en eindigend met een vleugje jalousie. Mijn verhaal over de ervaringen tijdens het naaien van de jurk was dan ook volledig ingericht op deze drie emoties. Ik was dus niet gewapend voor de vraag die volgde toen ik aan iemand trots over mijn jurk wilde vertellen. Zij vroeg me waarom. Waarom maak ik mijn eigen trouwjurk? Continue Reading

Yoshi: best wish ever!

IMG_7677

Het was het meest YOLO momentje van m’n leven. Op een grijze maandagmiddag zat ik op de bank, me zielig te voelen. Ik was ziek en zat aan de antibiotica. Mijn vriend had geen zin om te gaan werken en besloot gezellig een middagje vrij te nemen. Samen zaten we op de bank te balen van het weer en van onze state of mind. Zoals zo vaak zaten we beiden met de iPad op schoot en ik was aan het surfen tussen websites over puppy’s. Continue Reading

Binge watching

greys-anatomy-cast

Ik herinner me nog de maandagavonden vroeger thuis. Als het 19:30 was, riep mijn moeder “het begint!!” en vanuit alle kamers en uithoeken van het huis kwamen we aangerend. Soms al meezingend op het melodietje, en altijd op tijd op de bank om mee te klappen met het liedje. Friends was onze favoriete serie, en na elke aflevering speculeerde we wat er verder zou gebeuren. Continue Reading

Help, er staat een tank voor m’n deur!

IMG_5500

De aanslagen in Parijs door de IS heeft alle Europeanen kippenvel gegeven. Normaal raak ik niet snel in paniek, ik kan altijd goed relativeren. Toen ik mijn vriendinnen liet weten dat ik deze keer toch wel was geschrokken, waren zij weer op hun beurt ontsteld. Ze kalmeerden me met feiten en dat hielp. Zoals altijd, plaatste ik de gebeurtenis in een laatje in mijn hoofd, en ging verder met mijn week. Tot zaterdagochtend 21 november. Continue Reading