Weg met slootwater-Senseo

Eindelijk is hij er. Blinkend en stoer, een beetje verstopt in de gang, gelukkig wel dicht bij de werkplek. Jarenlang keken we er naar uit en zeiden tegen elkaar, met de zure nasmaak nog achter op de tong, ‘ooit komt het goed’. En dat ooit is nu gekomen. De nieuwe Bollenstreekbonen-koffiemachine is een feit.

Nooit meer slootwater Senseo, nooit meer belangrijke partners een Haags bakkie voorschotelen. Genieten van 21e-eeuwse luxueuze verse koffie, latté macchiato’s en cappuccino’s met een romig schuimlaagje.

We moeten de machine alleen wel dagelijks schoonmaken. En de residubak legen (heerlijk woord, residubak. Voortaan noem ik onze huis -en tuin prullenbak ook zo, “gooi maar weg in de residubak”, klinkt toch veel beter!). Het melkslangetje moet eigenlijk 2x per dag worden doorgespoeld. En elke 5 dagen moet de melk worden ververst, want anders wordt het schuimlaagje van de cappuccino een beetje krokant. Ohja, de gemalen koffieresten komen tussen de veertjes te zitten, dus zeker maandelijks even het hele apparaat demonteren en met een kwastje schoonmaken. En welke bonen doen we er eigenlijk in? Die bonen moeten wel bewaard in de koelkast, dan smaken ze het beste. Sojamelk of gewone volle koemelk? De klant betaalt ervoor, wij mogen er gratis gebruik van maken. Dan moeten we wel een gang door en een deur. Die eigenlijk altijd op slot zit.

‘Nooit meer belangrijke partners een Haags bakkie voorschotelen.’

Op het apparaat kunnen we middels een pincode en specifieke volgorde van handelingen de instellingen op “gratis” zetten. Moeten we niet vergeten deze weer terug te zetten als de bibliotheek open gaat, want anders drinken de klanten ook gratis verse bonenkoffie.

Als ik nu dus koffie wil moet ik eerst de gang door, een sleutel pakken van het haakje, de deur openen, de koffiemachine op gratis zetten, (shit weer vergeten een mok te pakken), de koffie kiezen, apparaat weer op “betalen” zetten, deur terug op slot, sleutel aan het haakje…

Helaas is hij er. De nieuwe koffiemachine. Volgende keer graag ook een barista-cursus erbij. Of hebben we het bonnetje nog?

Op vakantie als biebmiep

De eerste vakantiedag begon met inpakken. Toen ik dit meldde bij de kleine meid, rende ze spontaan naar de boekenkast. Mijn bibliotheekhart smolt. Ze wilde namelijk eerst uitzoeken welke boekjes mee mochten op vakantie. Peuterlogica? Of beïnvloed door haar biebmiep-mama? Waar het ook vandaan kwam, de boekentas werd als eerste in de auto gezet.

Nadat de rest ook was ingepakt begon de autorit. Na even gekeken te hebben naar de vliegtuigen langs de A4 kwam al snel de vraag: zijn we er al bijna? Nee, natuurlijk niet. Dan maar een luisterboek aan. In de LuisterBieb app werd er gekozen voor ‘De avonturen van Rik en Roosje’ van Carry Slee. Toen was het goed. We waren zelfs al aangekomen voordat ‘Jip en Janneke’ uit was. Hadden we nog iets tegoed.

De vakantie was heerlijk onbekommerd. Omdat we net voor de grote vakantie waren gegaan, werd de camping bevolkt door jonge gezinnen met peuters en babies. En die peuters waren eigenlijk altijd op en om de trampoline te vinden. Na het avondeten kwam de kinderdagverblijf-mama met haar bluetooth-box om de kinderen nog even te laten dansen. Dat vonden ze natuurlijk geweldig, maar de slaap was ver te zoeken. Dus de volgende dag besloot ik mijn leesoffensief in te zetten. Ik lokte de kinderen op de bank met een boekje over scheetjes. Dat werkte. Vier boekjes verder was het toch echt te donker en moesten ze gaan slapen. Die avond was het veel rustiger op de camping.

Toen was ik betrapt. De andere mama’s kwamen erachter dat ik wel iets wist over boeken. Tijdens de kampvuuravond 18+ werden de vragen rondom op mij afgevuurd. Hoe vaak voorlezen? Wat ik lees ik voor? Wat gaan ze straks zelf lezen? Zo goed en kwaad als het ging met een mond vol marshmallows, gaf ik antwoord. En nu hebben we een app-groepje! Daarin deel ik boekentips voor jonge ouders met drukke peuters. En ik dacht te kunnen ontsnappen aan werk op vakantie…

Anderhalvemetersamenleving? Driegeitengroepering!

Als bibliothecaris van Bibliotheek Bollenstreek wordt er natuurlijk van je verwacht dat je enig gevoel voor taal hebt. Of dat in elk geval de haartjes op je armen overeind gaan staan bij verschrikkelijke spelfouten. Als ik een spelfout in een boek ontdek, gaat dat boek meteen dicht. Taalpuristen zullen dit herkennen. Maar ik reken mezelf absoluut niet tot deze laatste groep – mijn man zou dit tegenwerpen -, want helaas heb ik soms nog steeds moeite met de d’s en t’s. En schreef ik tot recentelijk ‘zoiezo’ in plaats van ‘sowieso’. Waarom wees niemand me eerder hier op?.

Vorige week besloot ik eens op te zoeken wat nou eigenlijk de correcte spelling is van ‘corona’. De haartjes op mijn armen deden me vermoeden: het is met een hoofdletter. Iets dat zoveel impact heeft op de samenleving, zou toch met hoofdletter moeten? Niets blijkt minder waar. Corona schrijf je met een kleine ‘c’, want het is een ziekteaanduiding. En enkel ziektes met de naam van het land van herkomst erin verwerkt, of die van de ontdekker, moeten met een hoofdletter. Dat voelt eigenlijk niet goed. Maar corona voelt natuurlijk sowieso niet goed.

De haartjes op mijn armen deden me vermoeden: het is met een hoofdletter. Iets dat zoveel impact heeft op de samenleving, zou toch met hoofdletter moeten? Niets blijkt minder waar. 

En hoe zit het dan met de regel voor het schrijven van 1,5 meter? Of is het anderhalvemeter? Dat mag dus allebei. Nou ben ik vreselijk slecht in inschattingen maken. Ik zou linksaf de bosjes in rijden als Google Maps me hiertoe instrueert. Ik zie dus liever inschattingen als ‘hou er drie geiten tussen’, ‘blijf twee varkens bij elkaar vandaan’, of ‘hou een koe afstand van elkaar’ – ra ra, waar was ik dit weekend in de Bollenstreek? Dan hebben we het niet langer over ‘anderhalvemetersamenleving’ maar over ‘driegeitengroepering’ of ‘tweevarkens-samenstelling’. Niet alle geiten, varkens en koeien zijn even groot, maar persoonlijk vind ik dat toch makkelijker inschatten dan anderhalve meter. En gezien toch velen van ons ‘corona’ niet goed schrijven, vind ik dat we best met de afstandsomschrijving mogen spelen. Gewoon om het leuk te houden!

Gevonden voorwerpen

Soms sta ik versteld van de spullen die mensen achterlaten in de bibliotheek. We bewaren keurig alles een jaar en daarna verloten we wat de moeite waard is. Dit jaar vonden we een kinderwinterjas, een linkerschoen, een draagzak (dus dat kind is over de schouder mee naar huis gegaan?), meerdere zonnebrillen, heel heel erg veel usb sticks, een kinderfietshelm, natuurlijk allerlei handschoenen (enkel rechter…), knuffels en ander speelgoed. Maar laatst vonden we iets wat ons wel erg bezig hield.

Het leek onschuldig, een groen post-it blokje. Achtergelaten bij de klantenservicebalie. Toen ik hem gebruikte om een notitie te schrijven, merkte ik opeens het plakrandje. Dus ik draaide het blokje om en daar stond in rode hoofdletters MAANDVERBAND. Ik grinnikte, trok het bovenste velletje eraf en gebruikte de volgende. Wel bewaarde ik dit blaadje, want ik ging ervan uit dat het van een collega was. Toen ik haar subtiel het briefje toeschoof keek ze mij met grote ogen aan. Ze fluisterde, “heb je maandverband nodig? “Nee”, lachte ik, “ik dacht dat het jouw notitie was!” Ze schudde haar hoofd en bekende dat ze dit niet meer nodig had. Wellicht is het dan van de ochtenddienst collega. Zij is pas net op zichzelf wonend. De hoofdletters beaamden grote nood, dus wij besloten haar een handje te helpen. Een foto van de post-it werd met een winky-face naar haar geappt.

Zelfvoldaan dat we haar zo goed hadden geholpen gingen we verder met ons werk. Tot we een appje terug kregen. “Dit is niet van mij hoor!” Het briefje werd steeds mysterieuzer. We gingen er eens goed over nadenken en realiseerden ons dat wij nooit groene post-its hebben. Enkel de gele klassiekers. Tevens hebben wij ook nooit rode pennen… en het blokje lag op de klantenservicebalie, met de beschreven kant naar beneden… oftewel: misschien dat iemand dit, al lezende in een boek of tijdschrift, zich herinnerde en bedacht het even op te schrijven. Om vervolgens iets nodig te hebben uit de onderkant van de tas, waardoor het blokje tevoorschijn kwam. Een andere klant vond het en besloot dit discreet op de balie te leggen. Of was het een cry for help? Het kan je immers zomaar overvallen. Of misschien was het een geniale ingeving, het laatste woord van de kruiswoordpuzzel? Net als de vrouw met de koude rechtervoet zullen we nooit de waarheid achterhalen…

Woordenwolken in de lucht

Saneren. Ssssaaaaneren. Dit is zo’n woord wat echt zegt wat het is. Ssssnijden in de collectie. Het heeft zo’n snerpende toon. Ik heb het woord opgezocht in het etymologisch woordenboek. Een van de boeken die ondanks vele verhuizingen nog steeds niet gesaneerd is uit eigen collectie. De oorsprong van het woord komt van het Latijn en later Franse ‘saner’: ‘gezond maken’. Ook de Duitsers hebben hierop invloed gehad met het woord ‘sanieren’, wat dan weer ‘herstellen’ betekent. Twee positieve betekenissen. Eigenlijk is het ook zo. Je maakt de collectie van de bibliotheek weer gezond. De rotte oudjes die toch eigenlijk niks doen en enkel in de weg staan, gaan eruit.

Maar het zijn wel oudjes die jaren in de kast hebben gestaan. Meerdere keren zijn verplaatst, misschien wel een keer geplakt, soms extra aandacht kregen bij een presentatiemomentje. Elke keer als een bezoeker langskwam, hield het boek de adem in. Zal ik dan nu gepakt worden? Kan ik nu een keer mee in de tas en thuis worden gelezen? Voor sommigen is dit ook gebeurd, al is het niet vaak. Of sommigen zijn zo vaak meegegaan dat ze nu oud en versleten zijn. De bladzijden plakken van geknoeide thee of gegoten tranen. Ze worden ingeruild voor een nieuw, jonger exemplaar. En komen terecht op de afgeschreven-boeken-tafel. Wat zijn ze dan nog waard? Vijftig cent… sommigen krijgen dan een tweede leven! Maar er zijn ook boeken waarvan de mooie platen eruit worden gescheurd en de rest in de papierbak belandt. In dezelfde papierbak waarin alle boeken uiteindelijk belanden, ook al hebben ze een ruime tijd op de afdank-tafel gelegen. En dan… worden ze geplet, verscheurd, gekookt of verbrand. Sommigen worden nieuw papier, sommigen verdwijnen als donkere wolken in de lucht. Woordenwolken.

Kunnen we ze niet bewaren in een kelder? Zodat we net zoals Dagobert Duck soms een duik kunnen nemen in al die mooie boeken? Ik weet het. Saneren is gezond. En toch.

Mr. Dandy

Hij heeft het gedaan! Gewoon hier in de bibliotheek! Onze dandy klant had ein-de-lijk de stoute schoenen aangetrokken. Nu draagt hij eigenlijk altíjd hele stoute schoenen. Liefst in felle bollenstreekkleuren, goed opgepoetst. Gepaard met een gedurfde geruite broek en bijpassende hoed. Tenzij hij gaat hardlopen, dan wordt de krant en het kopje thee (groene thee, erg millennial van hem) in een paarse spandex opgedronken.

Al weken staat hij regelmatig aan de balie. Hij praat met iedereen, maar zodra De Specifieke Collega binnenkomt gaat al zijn aandacht naar haar. Na een tijdje raakten ze uitgepraat over boeken en werden er persoonlijke verhalen gedeeld. Soms werd er zelfs gefilosofeerd. Gewoon tussen het scanapparaat en de weekroosters in. Maar nooit opdringerig. Nooit vervelend. Hij koos zijn moment en benutte die volop.

Na een tijdje vlogen er opeens complimenten over de balie naar De Specifieke Collega. Eerst over kleding. Later ook over haar goedlachse gezicht. Niemand kon er meer omheen: De Specifieke Collega had een aanbidder. Nu heeft deze Specifieke Collega ook een hond. En drie kinderen. En een man. Dus niet echt tijd over voor een Second Love. Haar First Love was overigens wel ingelicht over deze interesse naar haar. Hij vond het vooral amuserend.

Totdat Mr. Dandy opeens dus die stoute schoenen aantrok. Hij meldde zich aan de balie en De Specifieke Collega vroeg “Wat mag het worden vandaag?”. Het antwoord: “Graag een kopje thee en een koffie samen met jou.” De Specifieke Collega stamelde iets en liep snel naar achter voor het kopje groene thee. Toen ze dit kwam brengen verzamelde hij nog een keer al zijn moed. “Mag ik je telefoonnummer om samen koffie te gaan drinken?” Mijn collega glimlachte vriendelijk en zei: “Dat ga ik niet geven, sorry.”

De week erna kwam de First Love van De Specifieke Collega weer terug van een reis. Opeens had hij alle extra’s uit zijn hotelkamer meegenomen voor haar. Plus extra chocola van een bijzondere winkel uit de stad. Toeval?

Gezocht: metaaldetector

Sinds kort hebben we een ‘puzzelknipper’ in de bibliotheek. Alhoewel we laatst constateerden dat het misschien toch een ‘puzzelsnijder’ is. Maar dat klinkt zo heftig. Alhoewel er geen andere manier is om middenin een pagina zo vierkant te snijden zonder knip-ingang. Dit is een uit voorbedachte rade puzzelsteler. Iemand uit het dorp die rondloopt met een zeer scherp stanleymesje in de mouw.

Het mesje komt tevoorschijn in de bibliotheek op zaterdagochtend. Deze persoon zoekt dan een stil hoekje op en steelt de zaterdagpuzzel. Recht uit het net ingewerkte tijdschrift. In mijn hoofd hoor ik de dader lachen met de pink in de mondhoek zoals de mini-me van Dr. Evil: muauauauah.

Meerdere malen hebben we verdachten aan elkaar door gefluisterd. En als die verdachte dan de deur binnenliep, moesten we opeens in die hoek een en ander opruimen. Want op heterdaad is toch de beste manier. Weken gingen voorbij en de gaten bleven vallen. Toen besloten we om een vriendelijk doch dringend A4tje in het betreffende tijdschrift te stoppen. Of de knipverslaafde het stanleymesje binnensmouws wilde houden. Elke zaterdag bonsde ons hart. Zou onze subtiele communicatie effectief zijn? Helaas kregen we nog steeds gedupeerden aan de balie die ons het onbedoelde doorkijkje toonden. Het A4tje werd herschreven, ditmaal dringender en geplastificeerd. Plastificeren betekent immers: dit menen we tot in de vergaantijd van plastic. Resultaat: de pagina’s onder de puzzel werden nu gebruikt als snijplank en dus beschadigd in het proces. Muahuauauaua.

Het vervolgplan, ondertussen een vast agendapunt van de vergadering, was om het tijdschrift dan maar achter de balie te leggen. Aan te vragen door de geïnteresseerde en een extra drempel voor de puzzelknipper. Als tegenprestatie zouden we de puzzel kosteloos kopiëren voor onze fervente puzzelaars. En wat denk je? Recht in ons gezicht heeft de puzzelmaniak het tijdschrift aangevraagd en doodleuk de puzzel ontfutseld. De verbijstering sloeg om in pure wanhoop.

Wat is de status nu? Op de werkbeschrijving voor de zaterdagploeg staat een extra stap. De puzzel uit het tijdschrift kopiëren en klaarleggen voor de bezoekers die erom vragen. Deze werkbeschrijving is ondertussen gelamineerd. De enige denkbare oplossing is een metaaldetector. Wie kan ons helpen?

Ontbijt in je haar

Nooit had ik gedacht over mijn menstruatie te praten bij de kapper. Maar tijdens mijn laatste kappersbezoek werd mij die vraag gesteld.

Gewapend met een foto van Pinterest stapte ik de salon binnen. Ik had een Groupon gekocht om mijn haar te laten verven. Een koopje, want normaal kost dit 150 euro en nu was het maar 39! Mijn wens was een subtiele balayage te laten doen, want ondertussen ben ik dertiger en moeder. De ruimte hing vol met vergeelde posters, glitterletters en het gammele trappetje was versierd met dopjes van drinkflesjes (?). Ik besloot geen vooroordelen te hebben en meldde mij voor de afspraak van 12:00. Ik werd begroet door een vrouw die op het trappetje haar baby een lolly aan het “voeren” was. Een hoofddoek dragende vrouw kwam naar me toe (wat ik gek vind in een winkel waar je haar het visitekaartje is) en gebood mij te gaan zitten in de stoel. Continue Reading

Oenige ouders

Het is ongelooflijk hoe snel je erachter komt dat je als ouders ook maar een mens bent. Een mens die fouten maakt welteverstaan. Een onzeker hoopje mens die zich een slag in de ronde heeft geïnformeerd over de zorg van een baby. Die zich mentaal heeft voorbereid op slaaptekort (alsof dat ooit kan) en toch schrikken van het effect hiervan op je hersens. Gelukkig kwamen we thuis met de kraamverzorger al op de stoep. Die leerde ons de tips and tricks van het verzorgen en in leven houden van een baby. Zij deed alles perfect en met veel geduld. De enige fout die zij heeft gemaakt is een gele hoes bij de witte was stoppen. Er zijn ergere dingen in het leven. Continue Reading